Polonia mon amour » paesi-ucraina

Intanto in Ucraina

Paolo Morawski — Wed, 16 Jun 2010 06:33:32 +0000

100 days of Yanukovych – the path to total power
The new government is moving towards taking control over the informational sphere and the mass media. Meanwhile the opposition, which is divided internally and lacks a plan of action, has shown itself incapable of resisting the government, including in those cases where the latter has broken the law. Leggi tutto - sulla riforma leggi - sulla nuova politica estera leggi e ancora qui e soprattutto qui e qui.

pdf

Share/Save

Quello che si chiama avere una strategia (russa)

Paolo Morawski — Mon, 07 Jun 2010 15:52:35 +0000

UCRAINA, provincia di Mosca?
Dopo la fusione tra Naftogaz e Gazprom, dopo l’unificazione di aeronautica ed energia nucleare, dopo aver concesso ab aeternum l’uso del porto di Sebastopoli -dove è attraccata la flotta dell’Armata Rossa, l’annessione tra Ucraina e Russia prosegue con l’avvicinamento dei due eserciti. Non una vera e propria unificazione: il Cremlino si limiterà a fornire la logistica ma si è già parlato di progetti congiunti con le aziende russe in campo militare (soprattutto per quanto riguarda l’aviazione), di nuove forniture e di aggiornamenti del materiale esistente, tali da rafforzare considerevolmente l’interdipendenza dei due apparati difensivi. leggi tutto su EaST Journal.

BIELORUSSIA, provincia di Mosca?
Il Presidente bielorusso Alexandre Loukachenko ha dichiarato che si appresta a cedere a Mosca il controllo totale dei gasdotti della compagnia nazionale Beltransgaz. In cambio otterrà la fornitura di gas russo a tariffe inferiori a quelle di mercato. Allo stesso modo Loukachenko cederà le raffineria bielorusse in cambio della fornitura di petrolio detassato. Mosca ha reagito favorevolmente alle proposte di Minsk. Nel 2007 Gazprom aveva già acquisito il 50% di Beltransgaz. Così il Cremlino accetta a braccia aperte le profferte dei Paesi limitrofi, redenti della lontanza che ebbero voluto mettere con la grande madre Russia. Oggi Mosca raccoglie nuovamente intorno a sé i Paesi dell’area: una Bielorussia senza alternative, un’Ucraina tornata come il figliol prodigo. Kiev, dopo aver ceduto i propri gasdotti, l’areonautica, l’energia, si prepara a unificare anche l’esercito. La strategia del Cremlino è stata efficace: isolare i Paesi delle “rivoluzioni colorate”, impedire agli Stati Uniti qualsiasi intromissione nell’orto di casa russo, affamare le popolazioni stringendole nella morsa della più nera recessione, in modo da proporsi come sola alternativa possibile allo sfacelo. Dopo Kiev e Bishkek, anche Minsk comincia a cedere, e presto sarà il turno di Tblisi. Leggi tutto su EaST Journal

pdf

Share/Save

Il genocidio di Stalin in Ucraina

Paolo Morawski — Fri, 15 Jan 2010 06:37:21 +0000

Ukraina uznaje Stalina za winnego ludobójstwa
GW, 2010-01-14
Stalin jest winny zbrodni ludobójstwa podczas ukraińskiego Wielkiego Głodu w latach 1932-33 – orzekł w środę sąd apelacyjny w Kijowie. Proces, o który wnioskowała Służba Bezpieczeństwa Ukrainy, rozpoczął się i skończył tego samego dnia. Sąd ogłosił, że ofiarą zbrodni ludobójstwa na Ukrainie padło 3 mln 941 tys. osób. - domanda: queste valutazioni le può emettere un tribunale?
———-
Yushchenko Praises Guilty Verdict Against Soviet Leaders For Famine
About the great famine in 1933, known among Ukrainians as the ”Holodomor.”
RFE/RL January 14, 2010
KYIV — President Viktor Yushchenko has praised a Ukrainian court ruling that finds former Soviet leaders culpable in the mass famine in Ukraine in 1932-33, RFE/RL’s Ukrainian and Russian services report. The judge declared the case closed after pronouncing the verdict, as all of the defendants are deceased. But Yushchenko said in a statement that today’s ruling is a landmark “that restores historical justice and gives a chance to build Ukraine on fair and democratic principles. At least 3 million Ukrainians are thought to have been died during the famine, which many historians blame on Soviet economic and trade policies. The list of leaders found guilty by the court of organizing “genocide of a Ukrainian ethnic group” and murdering millions of people included Soviet leader Josef Stalin, his close associates Vyacheslav Molotov and Lazar Kaganovich, Soviet Ukrainian Communist Party officials Pavel Postyshev and Stanislav Kosior, and Ukrainian politicians Vlas Chubar and Mendel Hataevich.” Leggi tutto

pdf

Share/Save

Memoria divisa degli ucraini

Paolo Morawski — Sun, 23 Aug 2009 09:59:15 +0000

Dwie legendy Stepana Bandery
Piotr Kościński, Tatiana Serwetnyk, Rzeczpospolita 22-08-2009
Przywódca ukraińskich nacjonalistów jest gloryfikowany na zachodzie kraju. Na wschodzie ciągle uznaje się go za zdrajcę i kolaboranta Hitlera. Zdjęcie: Pomnik Stepana Bandery w jego rodzinnej wsi — Starym Uhryniowie– Tak, Stepan Bandera to prawdziwy ukraiński bohater narodowy i wierzymy, że prezydent Wiktor Juszczenko nada mu tytuł Bohatera Ukrainy – mówi Luba Mychajluk, pracownik naukowy Muzeum Stepana Bandery w Starym Uhryniowie.
Ta położona kilkanaście kilometrów od Kałusza (niedaleko Iwano-Frankiwska, dawnego Stanisławowa) wieś nie wyróżnia się niczym szczególnym. Dojechać trudno, od Kałusza droga jest marna, choć mieszkańcy zapewniają, że specjalnie zrobiono ją już po wybudowaniu muzeum. W Starym Uhryniowie urodził się i przez pierwsze lata życia mieszkał Bandera. Opuścił wieś w 1930 roku, ale miejscowa Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów wciąż była silna, a podczas wojny i po niej właśnie tu szczególnie aktywna była Ukraińska Powstańcza Armia. Dziś w Starym Uhryniowie wspomina się głównie opór upowców skierowany przeciwko sowietom.
– Podczas wojny do UPA poszło 200 chłopców – opowiada 78-letnia Hanna Iwaniuk. – Wszędzie po lasach były jej kryjówki. Walki trwały do 1950 roku. Za karę sowieci wysłali ze wsi na Sybir 64 rodziny – dodaje.
W przyszłości ma być odbudowana kryjówka – podziemny bunkier – w którym ukrywał się miejscowy dowódca UPA. Zginął w 1950 roku. Ktoś go zdradził – i tak w okolicy skończył się zbrojny opór.
– Ale to nie Bandera kierował UPA – podkreśla pani Luba. Ta młoda kobieta z dużą wiedzą opowiada o losach ludzi, którym na Ukrainie zachodniej stawiane są teraz pomniki. – Po aresztowaniu Bandery w 1941 r. przez Niemców (była to niemiecka odpowiedź na deklarację o powstaniu ukraińskiego rządu we Lwowie: Bandera trafił do obozu Sachsenhausen – przyp. red.) armię tworzył i nią kierował Roman Szuchewycz – dodaje.
Muzeum mieści się w zbudowanym w 2000 roku nowoczesnym budynku. W dużej sali centralne miejsce zajmuje ogromna fotografia Bandery i jego współpracowników podczas procesu po zamachu na szefa MSW Bronisława Pierackiego. Za podsądnymi stoi rząd polskich policjantów. I choć ideą ekspozycji jest pokazanie Stepana Bandery jako lidera wieloletniej, ukraińskiej walki narodowowyzwoleńczej – najpierw w monarchii austro-węgierskiej, potem przeciw Polsce, później przeciwko sowietom, a wreszcie – hitlerowcom i znów Związkowi Radzieckiemu, można odnieść wrażenie, że głównym jego przeciwnikiem byli właśnie Polacy.
Dlaczego bohater – Zdołał umocnić Organizację Ukraińskich Nacjonalistów i spowodować, że stała się podmiotem liczącym się na arenie międzynarodowej. Zdołał wpoić ludziom swoje idee. Spowodował, że szli na śmierć z jego imieniem na ustach – dowodzi pani Luba.
I dziwi się, że młodzieżowego rajdu rowerowego szlakami Stepana Bandery nie wpuszczono do Polski. – To zupełnie niezrozumiałe – mówi. Wyjaśnia, czemu wśród mieszkańców Ukrainy zachodniej tak przyjęły się idee nacjonalistów. – Popierali umocnienie prywatnej własności. Działali we wszystkich sferach – oświacie, kulturze, zakładali spółdzielnie. Znakomicie organizowali propagandę – wylicza.
W Starym Uhryniowie nie ma już nikogo, kto pamiętałby Banderę. Ale mieszkańcy są dumni ze swego krajana. – Nareszcie mamy muzeum, nareszcie ktoś o nas pamięta – podkreśla Hanna Iwaniuk. – Ofiara tych młodych ludzi, naszych chłopców, nie poszła na darmo – mówi.
Stepan Bandera ma swoje ulice w każdym niemal zachodnioukraińskim mieście. We Lwowie też ma pomnik, choć w nieco zaniedbanej części miasta, tuż za dawnym kościołem św. Elżbiety. Za postacią Bandery z brązu stoją niewykończone – brak pieniędzy – betonowe kolumny, na których wisi herb Ukrainy – Tryzub. Urzędujący w dużym budynku lwowskiej administracji obwodowej na ulicy Wynnyczenki deputowany do rady obwodowej Lew Zacharczyszyn (frakcja Pory, awangardy pomarańczowej rewolucji) tłumaczy: – Państwo musi mieć ideę i swych bohaterów. Takim bohaterem symbolem stał się właśnie Bandera. I podkreśla, że wyrósł na tego bohatera już podczas wojny. – Wtedy dowódców się nie wybierało. A on był wodzem, cała organizacja funkcjonowała w stylu wodzowskim. Teraz można dyskutować o jego błędach czy pomyłkach, ale wówczas był sztandarem – opowiada.
Znany lwowski historyk i publicysta, szef pisma „Ji”, Taraz Wozniak podkreśla, że było wielu innych ukraińskich działaczy, jak ataman Semen Petlura – sojusznik Józefa Piłsudskiego z czasów wojny polsko-bolszewickiej czy pierwszy prezydent Ukraińskiej Republiki Ludowej Mychajło Hruszewski. – Ale to właśnie Bandera stał się symbolem – mówi.
Ołeś Starowojt, deputowany obwodowy z prezydenckiej Naszej Ukrainy, podkreśla jednak, że „trzeba mieć jasność, o kim mówimy”. – Nie o postaci historycznej, a o mitologicznej – podkreśla.
Spór się rozwija – Mit ten zaczął się tworzyć jeszcze za jego życia, gdy trafił do obozu koncentracyjnego – podkreśla Starowojt. – On był inteligentem i politykiem. Nie prowadził walki zbrojnej, może poza okresem lat 30., w którym brał udział w akcjach terrorystycznych przeciw polskim politykom i urzędnikom. A został symbolem wspólnej wyzwoleńczej walki Ukraińców. Czemu stał się bardziej popularny niż Roman Szuchewycz, dowódca UPA? Przecież z UPA wspólnego miał niewiele – gdy oni walczyli, on siedział w obozie koncentracyjnym, a potem w Monachium. Ale w jego przypadku dyskusja historyczna ma niewielki sens. Dyskutujemy przecież o micie – wskazuje.
Starowojt opowiada to, siedząc w kawiarni Wiedeńskiej, w samym centrum kolorowego, wielojęzycznego dziś Lwowa – na rynku polski słyszy się chyba częściej niż ukraiński, tylu tu turystów zza oddalonej o 70 kilometrów granicy. Obok, przed lwowską operą, stoją stoiska z książkami o Banderze, niebiesko-żółtymi i czerwono–czarnymi (kolory UPA) flagami i znaczkami z literami UPA.
Rosyjskie portale w zachodnich obwodach Ukrainy naliczyły ponad 1380 pomników przywódcy OUN! Na wschodzie Ukrainy jest jednak zupełnie inaczej. – Bo tam funkcjonuje zupełnie inny mit Bandery. Kolaboranta Hitlera, człowieka z krwią na rękach – mówią lwowscy politycy.
„Władze we wschodnich obwodach protestują przeciwko uznaniu Bandery za bohatera Ukrainy i rozwiązują problem bez dyplomatycznych «reweransów». Charków nie zniszczy tablicy czczącej Ukraińską Powstańczą Armię, ale przekaże ją do Iwano-Frankiwska. W Ługańsku pojawił się pomnik, ale nie kombatantów UPA, a ich ofiar” – twierdził analityczny, rosyjski portal „Stoletie”. Rosyjskojęzyczna prasa dowodzi, że „rok Byka na Ukrainie upłynie pod znakiem Stepana Bandery”.
Spór o przywódcę ukraińskich nacjonalistów dopiero się rozwija. — – Mieszkańcy wschodniej Ukrainy są bardzo przywiązani do historii radzieckiej. Jest im bliższa, bardziej zrozumiała. Dlatego są przeciwni honorowaniu Bandery, który dla nich przecież nic nie zrobił. Ja też jestem temu przeciwny – przekonuje Wołodymyr Tarasenko, mieszkaniec 130-tysięcznego Siewierodoniecka w obwodzie ługańskim, pracujący w miejscowym pałacu sportów zimowych, w którym kilka lat temu obradowali prorosyjscy politycy, potępiając pomarańczową rewolucję w Kijowie. I właśnie przez nich to zielone, ciche miasto zostało uznane za „siedlisko prorosyjskich separatystów”.
W Siewierodoniecku wszystko przypomina o czasach ZSRR: posągi radzieckich przywódców, nazwy ulic i szkół. Okazała postać Lenina wznosi się na centralnym placu miasta. Pomnik Woroszyłowa, marszałka ZSRR i dwukrotnego bohatera Związku Radzieckiego, przed głównym dworcem autobusowym wita i żegna przyjeżdżających i odjeżdżających. Bandera o honorach w mieście, gdzie w kombinacie chemicznym zaczynał karierę wpływowy mer Moskwy Jurij Łużkow, mógłby jedynie pomarzyć. – Nie słyszałem, by tutaj ktokolwiek poruszał temat, którą z ulic nazwać imieniem Bandery, nie mówiąc już o postawieniu mu pomnika. Nie pisze o nim miejscowa prasa. Nie interesują się nim ludzie – zapewnia Tarasenko.
Katarzyna II zamiast Bandery — Podobne zdanie mają mieszkańcy Odessy, gdzie powstają pomniki gloryfikujące rosyjską mocarstwowość. Dwa lata temu ukraińscy nacjonaliści ostro protestowali przeciwko wzniesieniu posągu Katarzyny II.
– Bandera swojego pomnika w Odessie z pewnością się nie doczeka. Pamiętam powszechne niezadowolenie mieszkańców, gdy jedną z ulic przemianowano na Romana Szuchewycza. Mer naszego miasta jest Żydem, a diaspora żydowska ma bardzo krytyczne poglądy na temat ukraińskich ru nacjonalistów. Mer Eduard Hurwic nie będzie się chciał narażać wyborcom – mówi Swietłana Komisarenko, mieszkanka Odessy i dziennikarka gazety „Odesskije Izwestia”. – Bandera z pewnością jest postacią historyczną, ale nie bohaterem. Nie można ludziom tego narzucać – dodaje.
Władze Krymu stanowczo sprzeciwiają się uznaniu przywódcy OUN za bohatera Ukrainy. Ostrzegły Juszczenkę, by takiego błędu nie popełniał. Zagrozili masowymi akcjami protestu. Deputowani do krymskiego parlamentu forsują przepisy, które zabraniają rehabilitacji i honorowania „faszystowskich kolaborantów z lat 1933 – 1945”.
– Mieszkam w Bakczysaraju od 1989 roku. Dobrze pamiętam szkolne lekcje historii, z których wynikało, że Bandera był zdrajcą i sojusznikiem Hitlera. Agent radzieckiego KGB, który go zabił, był sowieckim bohaterem narodowym. Poglądy mieszkańców Krymu, dziś w większości pochodzenia rosyjskiego, na temat OUN i UPA nie mogą być inne: to dla nich wrogie organizacje – opowiada Mustafa Dżemilew, lider krymskich Tatarów. – Jeśli nasze prośby o postawienie pomników radzieckich obrońców praw człowieka Petra Grigorenki i Andrieja Sacharowa napotkały zaciekły opór ze strony lokalnych władz, to co dopiero mówić o honorowaniu Bandery. Udało nam się jednak postawić i obronić monument Grigorenki w Symferopolu. Postraszyliśmy komunistów, że jeśli go ruszą, zniszczymy pomnik Lenina w Bakczysaraju – zaznacza.
Niezdecydowany Kijów – Mimo zabiegów Juszczenki Rada Najwyższa nie przyjęła ustawy w sprawie nadania statusu strony walczącej o niepodległość Ukrainy kombatantom OUN-UPA. Władze na zachodzie Ukrainy honorują ich bez ustawy: upowcy mają szereg przywilejów, w tym dodatki do emerytur. Dlatego ukraińscy komuniści żądają cięcia dotacji budżetowych dla miast, które wprowadziły ulgi dla banderowców i upowców.
W sprawie Bandery różnią się w ocenach historycy i eksperci nawet w Kijowie. – Tytuł Bohatera Ukrainy dla Bandery podzieli nasz kraj. Podobnie było, gdy w 2007 roku przyznano go dowódcy UPA Romanowi Szuchewyczowi. Ukrainie brakuje polityki pamięci, która prowadziłaby do pojednania między stronami walczącymi ze sobą w okresie przed– i powojennym. Powinniśmy także najpierw dobrze poinformować społeczeństwo, które niewiele wie o działalności OUN i UPA – uważa profesor historii Stanisław Kulczycki.
Innego zdania jest ekspert Instytutu Polityki Zagranicznej Akademii Dyplomatycznej przy MSZ Ołeksandr Palij. – Tytuł Bohatera Ukrainy powinien otrzymać nie tylko Bandera, ale także dwaj jego bracia, którzy zginęli w obozie w Oświęcimiu. Spory wokół OUN i UPA z czasem znikną, gdyż nawet mieszkańcy wschodniej Ukrainy rozumieją, że Bandera walczył o ich niepodległość. Każdy kraj ma swoich bohaterów i nie może być tak, by o nich decydowali obcy – Polacy, Turcy czy Rosjanie – stwierdza.
Na razie jednak nad Dnieprem ścierają się ze sobą dwa mity Stepana Bandery. Politycy wykorzystują je dla swoich własnych celów, tym bardziej że zbliżają się wybory. Juszczenko opiera się głównie na mieszkańcach obwodów zachodnich, więc pewno szykuje dekret gloryfikujący lidera OUN. Jego konkurenci, w tym przywódca Partii Regionów Wiktor Janukowycz, postarają się to zdyskontować na wschodzie. A zwolennicy i przeciwnicy Bandery tylko umacniają się w swych poglądach.

pdf

Share/Save

L’UE e l’Ucraina

Paolo Morawski — Fri, 31 Jul 2009 08:37:05 +0000

Questions abound over Ukraine’s European future
EuraActiv, Friday 31 July 2009
Ukraine is currently in the midst of negotiations to conclude a wide-ranging association agreement – including visa-free travel – with the EU, while some of the country’s politicians harbour hopes of a clearer “European perspective”. EurActiv offers an overview of different scenarios for the country’s rocky path towards closer integration with the EU. Leggi tutto

pdf

Share/Save

12 Lenin a Kiev

Paolo Morawski — Mon, 15 Jun 2009 10:44:12 +0000

Lenin Stands Firm In Kyiv
RFE/RL, June 11, 2009
At least a dozen statues of Vladimir Ilyich Lenin remain standing in the Ukrainian capital, Kyiv. Some residents see them as simple historical monuments; others have tried to take down the statues with their own hands. But as disputes continue at the municipal and national levels, Lenin isn’t likely to disappear from the city any time soon.
Vedi il video: Produced by Iryna Tuz of RFE/RL’s Ukrainian Service.

pdf

Share/Save

Ritratti ucraini

Paolo Morawski — Sun, 03 May 2009 19:48:31 +0000

L’Ukraine selon Ioulia Timochenko. Entre révolution orange et contre-révolution bleue?
Par Sébastien GOBERT, Regard sur l’Est, 31/04/2009
Il y a déjà bien longtemps que l’euphorie de la révolution orange de novembre-décembre 2004 s’est dissipée. De même que la grâce de ses égéries. Les rivalités politiques au sommet de l’Etat entre le Président Viktor Iouchtchenko et son Premier ministre Ioulia Timochenko n’en finissent pas de paralyser le pays et de les décrédibiliser aux yeux de l’opinion publique et de leurs partenaires internationaux… Leggi tutto
———–
da RASSEGNA ITALIANA – di Ada Pagliarulo, Paolo Martini
Sul Corriere della Sera di lunedì 4 maggio 2009, da segnalare una intervista al Presidente ucraino Yushenko, eroe della rivoluzione arancione. Giovedì si terrà a Praga la prima riunione di un nuovo organismo che riunisce l’Ue e sei repubbliche che una volta facevano parte dell’Urss: Ucraina, Georgia, Bielorussia, Moldova, Armenia, Azerbaijan. Yushenko parla della situazione politica interna del Paese, e delle tensioni con la premier Timoshenko: “Quello che sta accadendo non ha nulla di personale. E’ un conflitto tra due ideologie. C’è un gruppo che vuole ricacciare l’Ucraina nel passato, un gruppo collegato ai comunisti senza i quali non sarebbe mai riuscito a far passare alcune delle leggi che sono state approvate in questi ultimi tempi. Vogliono dividere l’Ucraina”. Yushenko parla poi dei rapporti con Mosca, della crisi sul gas, e dice: “La nostra indipendenza e la nostra sovranità non possono essere messe in discussione”.

pdf

Share/Save

L’Ucraina resiste

Paolo Morawski — Mon, 30 Mar 2009 20:02:49 +0000

Jeszcze Ukraina nie umarła
Mirosław Czech, Gazeta Wyborcza 2009-03-30
W interesie Europy jest Ukraina demokratyczna, stabilna i wolnorynkowa – mówi prezydent Juszczenko. Styczniowa wojna gazowa z Rosją i kryzys gospodarczy po raz kolejny pokazały, że ma rację. Leggi

pdf

Share/Save

Quante ucraine?

Paolo Morawski — Sat, 14 Mar 2009 17:29:23 +0000

Ile Ukrain? Ile szans?
Wokół artykułów Anastazji Riabczuk, Anny Wylęgały i Oleny Betlij w piśmie „Res Publica Nowa”, wiosna/lato 2008
Ignacy Jóźwiak, Recycling Idei, 22 grudnia 2008
Mamy w Polsce obecnie swoisty boom na tematykę ukraińską, która obecna jest zarówno w publikacjach naukowych, jak i mediach komercyjnych. Nie zaspokaja to jednak potrzeby pogłębionych studiów nad bieżącymi kwestiami społeczno-politycznymi i ich historycznymi i geograficznymi uwarunkowaniami. Poza mało znaną szerszym kręgom fachową literaturą akademicką, słabo obecny jest wątek regionalnych uwarunkowań problemów rozpatrywanych przez pryzmat uproszczonej wizji historii i bieżącej polityki międzynarodowej (Ukraina, Rosja, Unia Europejska). W popularnych przekazach Ukraina często przestawiana jest jako „pęknięta na pół”, „podzielona wzdłuż linii Dniepru”. W takim przedstawieniu patriotycznie nastawiony i „proeuropejski” zachód przeciwstawiany jest zacofanemu, dzikiemu, zapatrzonemu w radziecką przeszłość i – przede wszystkim – mówiącemu po rosyjsku wschodowi. Jest to obraz równie krzywdzący, co uproszczony.
Do zaszczytnych wyjątków na tym polu należą trzy artykuły, jakie w ramach bloku „Europa dyskusje” zamieścił kwartalnik „Res Publica Nowa” (wiosna/lato 2008). Głosy na temat sytuacji społeczno-polityczno-kulturalnej na Ukrainie – dwóch autorek ukraińskich (historyczka Olena Betlij w artykule Druga szansa Europy Wschodniej? oraz socjolożka Anastasia Riabczuk w artykule Dwie Ukrainy?) i jednej polskiej (socjolożka i ukrainistka Anna Wylegała w tekście Ukraińskie elity i mit dwóch Ukrain) wykraczają poza popularne w Polsce mity odnośnie tego kraju. Wiele wskazuje na to, że impas został przełamany.
Wspólnym mianownikiem trzech artykułów jest zasygnalizowana już sporna i niezwykle popularna tak na Ukrainie, jak i w Polsce kwestia jej „jedności”, regionalnych podziałów i politycznych sympatii Ukraińców (rozpatrywanych głównie przez pryzmat nastrojów panujących wśród inteligencji). Leggi tutto

pdf

Share/Save

Avanza il dialogo polacco-ucraino e ucraino-polacco

admin — Wed, 04 Mar 2009 21:35:01 +0000

Nuovo passo avanti nel dialogo ucraino-polacco e polacco-ucraino. In proposito una nota di Jan Maksymiuk, with contributions from Natalia Tchourikova of RFE/RL’s Ukrainian Service. UKRAINE, POLAND SEEK RECONCILIATION OVER GRISLY HISTORY.
When Ukrainian President Viktor Yushchenko and his Polish counterpart Lech Kaczynski travel together to the Polish village of Pawlokoma on May 13, they will be taking another step toward coming to terms with their nations’ common historical legacy. One of the darker stains of that legacy is represented by the village of Pawlokoma, where ethnic Ukrainian inhabitants were killed by a Polish military group in 1945. The Ukrainian and Polish presidents will attempt to rectify that tragedy by unveiling a memorial to the victims during their visit. Today, Pawlokoma is home to about 500 residents in southeastern Poland, 50 kilometers from the Polish-Ukrainian border. But prior to the outbreak of World War II, the Polish village boasted a population of 1,200 — about 900 Greek Catholic (Uniate) Ukrainians living among Roman Catholic Poles. In March 1945, a detachment of Polish anti-Nazi guerrillas from the Home Army (AK) subordinated to the Polish emigre government in London shot to death hundreds of Ukrainian inhabitants of Pawlokoma. The Ukrainians were herded in a local Greek Catholic church, interrogated and likely tortured, and then taken to a local cemetery where they were executed. President Yushchenko and President Kaczynski will travel on May 13 to Pawlokoma to unveil a memorial dedicated to that tragic event. An inscription on the memorial places the number of victims of the 1945 massacre at 365. However, this figure is questioned by some Polish historians, including Zdzislaw Konieczny. Konieczny — who lives in the Polish town of Przemysl, some 40 kilometers from Pawlokoma — is the author of a book on the Pawlokoma massacre. According to him, the AK group killed some 150 Ukrainian men in Pawlokoma — while women and children were spared and ordered to march to Ukraine. Konieczny argues that the massacre was retaliation for numerous killings of Poles from Pawlokoma and neighboring villages carried out by the Ukrainian Insurgent Army (UPA). The UPA was created by the Organization of Ukrainian Nationalists (OUN) in Nazi-occupied Ukraine in 1942. The armed force pursued the ideal of an independent Ukraine, which led it to fight Polish, Soviet, and Nazi forces at various times. Konieczny said in an interview with the Polish daily “Nasz Dziennik” on May 10 that the immediate motive behind the massacre was the abduction by the UPA of a dozen Poles from Pawlokoma in January 1945. The then-Polish communist police in the area, according to Konieczny, were too weak to react to the capture, while Soviet troops were not trusted by the local population. “In this situation the Polish pro-independence underground decided to conduct a retaliatory action in Pawlokoma, which had been known for anti-Polish manifestations. The purpose of [this action] was to warn the OUN-UPA that Poles would not tolerate its further attacks against and killings of the Polish population in Pawlokoma and neighboring villages,” Konieczny told “Nasz Dziennik.” Petro Potichny, a Ukrainian emigre historian and UPA veteran, wrote a book on Pawlokoma in which he traced the history of the village back to the 15th century… Potichny told RFE/RL that the Pawlokama massacre reflects a wider pattern of the behavior of Poles toward Ukrainians during World War II along the ethnic Ukrainian-Polish borderland on both sides of the Curzon Line… Poland’s current eastern border with Ukraine and Belarus lies roughly along the Curzon Line. It originated as a demarcation line proposed in 1919 by the British foreign secretary, Lord Curzon, as a possible armistice line between Poland and Bolshevik Russia during the then-Polish-Soviet war. “It was not an isolated episode. It was, so to say, a[purposeful] policy of the Polish nationalist underground,” Potichny said. “But not only that of the nationalistic underground. The communist authorities, too, did similar things. They primarily intended to finally remove Ukrainians from these lands. Therefore, Pawlokoma is just a symbol of all that.” But Potichny admits that Ukrainians, too, were responsible for the murderous Ukrainian-Polish war fought by the UPA and the AK during the Nazi occupation and afterward. “If one is to attribute blame, one needs to say that the Ukrainians are mostly to blame for what took place east of the Curzon Line, while the Poles are mostly to blame for what took place west of this line,” Potichny said. In July 2003, the then-presidents of Ukraine and Poland — Leonid Kuchma and Aleksander Kwasniewski, respectively — met in the village of Pavlivka in the Ukrainian region of Volhynia to commemorate ethnic Poles murdered by the UPA in 1943. Kuchma and Kwasniewski unveiled a memorial to several hundred Poles killed by the UPA in that particular village. According to Poland’s National Remembrance Institute, in 1943 the UPA murdered some 60,000 civilian Poles in Volhynia, in anticipation of an independent Ukrainian state after the war and a plebiscite on which country, Poland or Ukraine, should possess the disputed area. The Polish AK subsequently resorted to retaliatory actions. According to Ukrainian estimates, the AK may have killed in retaliation as many as 20,000 Ukrainians in Volhynia. The postwar period only added to the Polish-Ukrainian record of mutual wrongs and prejudices. In 1947, the Polish communist government forcibly resettled some 140,000 Ukrainians from their native areas in southeastern Poland to Poland’s newly acquired northern and western territories. The official excuse for that mass expulsion was the desire to undercut the social base of support for the UPA in the area… as Polish historian Bogumila Berdychowska from Warsaw argued to RFE/RL, this task, if completed, could beneficially invigorate the development of Polish-Ukrainian relations, which in other respects are now almost exemplary. “Closing historical accounts is very important for present-day politics,” Berdychowska said. “The relations between independent Ukraine and Poland testify to one thing: There are no principal disagreements as regards contemporary politics [between the two countries]; there are no principal disagreements as regards economic relations. Actually, the only source of conflicts lies in history.” In 2002, President Kwasniewski officially condemned the forcible resettlement of Polish Ukrainians by the communist authorities in 1947. Poles expected that President Kuchma in 2003 would respond with an official apology for the wartime massacres of Poles in Volhynia. But Kuchma did not fulfill that expectation. One should not expect any official apologies from President Yushchenko or President Kaczynski in Pawlokoma. However, their meeting there seems to be a significant, even if small, step toward Ukrainian-Polish reconciliationMay 9, 2006.
————————–
Il dialogo con i vicini presuppone un dialogo interno. In Ukraine, President Viktor Yushchenko called for reconciliation among Ukrainian veterans of the Soviet army and nationalist guerillas from the Ukrainian Insurgent Army (UPA), who at various times fought Polish, Soviet, and Nazi forces during World War II… In comments made as Ukraine marked the 61st anniversary of victory over Nazi Germany, Yushchenko said UPA veterans should enjoy the same social benefits as veterans from the Soviet Army… Former UPA soldiers do not possess the official status of war veterans and do not enjoy the same social benefits as veterans from the Soviet Army in Ukraine.
PS – L’incontro e’ avvenuto: UKRAINIAN, POLISH PRESIDENTS CALL FOR RECONCILIATION. The presidents of Ukraine and Poland — Viktor Yushchenko and Lech Kaczynski, respectively — met in the Polish village of Pawlokoma on May 13 to call for the reconciliation of the Ukrainian and Polish nations over their common past, Polish and Ukrainian media reported. Yushchenko and Kaczynski were attending the unveiling of a memorial to more than 360 ethnic Ukrainian villagers who were slain in Pawlokoma by a Polish military group in 1945. “We must speak openly of our painful and difficult past…. Strong and lasting reconciliation may only be built upon a foundation of truth. We cannot change the past, but we can make sure that it does not determine the future,” Kaczynski said in Pawlokoma. In turn, Yushchenko said in his speech at the Pawlokoma memorial: “I can imagine what a difficult road has been traveled by tens of thousands of people to this act of reconciliation to which we are witnesses today. But I am convinced of one thing, that only the strong are capable of forgiving…. I bow my head before you, beloved Ukrainians and Poles who stand before me and who stand on these hills. You are creating a courageous and correct policy.”

pdf

Share/Save