Polonia mon amour » pl-politica della memoria

Smolensk, un anno dopo

Paolo Morawski — Mon, 11 Apr 2011 09:51:54 +0000

Ovviamente, tutti i commenti ruotano soprattutto intorno alle parole del fratello gemello (Jaroslaw Kaczynski, presidente del PIS) del defunto presidente Lech Kaczynski. Ma che cosa ha detto Jaroslaw Kaczynski? Ecco alcune citazioni dai suoi due interventi di questi giorni, presi in prestito, il primo dal sito del PIS:
- ci, którzy chcieli zabić pamięć, przegrali. Przegrali proszę państwa. Nie udało się. Nie udało się, pamiętamy. My pamiętamy i będziemy pamiętać.
- by nigdy nie dać sobie wmówić, że ci, którzy nie szanują Polski, którzy nie szanują nas, którzy nie szanują siebie, mają prawo mówić w naszym imieniu, mają prawo mówić w imieniu naszego kraju. Nie mają takiego prawa!
- Polacy dobrze wiedzą, co zdarzyło się 71 lat temu w Katyniu, w Charkowie, w Miednoje, w Twerze. Doskonale to wiemy. I doskonale wiedzą, co zdarzyło się w Smoleńsku. Wiemy to i domyślamy się, dlaczego tak się zdarzyło.
- pytamy o to, czy zostawili testament. Tak, zostawili testament. I zostawił także taki testament prezydent Rzeczpospolitej Polskiej. I w centrum całej jego działalności była głęboka wiara w Polskę, w jej przyszłość, była duma z Polski. On mówił: warto być Polakiem, warto by Polska trwała, warto by w Polsce powstała wreszcie elita czysta, niepowiązana z tamtymi czasy. Elita patriotyczna, elita gotowa pracować dla ojczyzny w każdym miejscu, w każdej sytuacji i na każdym forum gotowa jej bronić.
- Walczył o nią i może dlatego nie ma go już wśród nas.
- musimy przypomnieć sobie te dni sprzed sześciu lat, gdy bardzo wielu z nas marzyło o tym, co nie my, nie nasza formacja polityczna nazwała IV Rzeczpospolitą. Musimy o tym pamiętać, bo chociaż wtedy się nie udało, to musi się udać.
Il secondo, dall’intervista alla PAP:
- Ale proszę wybaczyć, miałem ogromne wątpliwości, co do tej katastrofy i mam je do dzisiaj. Wiedziałem, kto doprowadził do rozdzielenia wizyt. Wiedziałem, że Putin nie życzył sobie spotkania z moim bratem.
PAP: Powiedział Pan, że miał poważne wątpliwości do przyczyn katastrofy. Czy wtedy pojawiła się myśl o zamachu?
J.K.: Pojawiła się myśl przede wszystkim o tym, że jest zepsuty samolot. Powiedziałem to 10 kwietnia ministrowi Sikorskiemu: “To jest wynik waszej zbrodniczej polityki, bo nie kupiliście nowych samolotów“. Wiedziałem, że jest złe lotnisko, ale nie aż tak złe, nie wiedziałem, że jest zamknięte. Myśl, że coś jest nie w porządku nasunęła mi się po tym, jak otrzymałem wieść, że Tupolew czterokrotnie podchodził do lądowania. Znam mojego brata. Jakby samolot raz podchodził do lądowania i podejście by się nie udało, zabroniłby dalszych prób. Znam też historię. Wiem, że Rosjanie, jeśli chodzi o dezinformację są bardzo sprawni.
PAP: Co Pan pomyślał w tym momencie?
J.K.: Że ta sprawa powinna być bardzo dokładnie wyjaśniona. Bałem się, że obecna władza nie będzie chciała tego zrobić, nie będzie umiała i będzie się tego obawiała.
PAP: Prokuratura wykluczyła w ubiegłym tygodniu, że przyczyną katastrofy mógł być zamach.
J.K.: Traktuję to jako akcję propagandową. Prokuratura praktycznie nie ma żadnych materiałów, w tym bardzo ważnych takich jak oryginały czarnych skrzynek, czy wrak samolotu. Prokuratura jest zbyt mało aktywna. Nie bije pięścią w stół, a powinna.
PAP: Jednym z postulatów PiS jest umiędzynarodowienie śledztwa smoleńskiego. Czy w najbliższym czasie Pana ugrupowanie podejmie jakieś działania w tej sprawie?
J.K.: Będziemy w Stanach Zjednoczonych. 12 kwietnia jest otwarcie wystawy w Parlamencie Europejskim. To jest też przedmiot naszych rozmów wewnątrz grupy Europejskich Konserwatystów i Reformatorów, szczególnie z brytyjskimi konserwatystami.
PAP: Czego oczekuje Pan po raporcie komisji szefa MSWiA Jerzego Millera?
J.K.: W pewnym momencie wydawało się, że jest nieźle, bo polskie uwagi do raportu MAK były zupełnie miażdżące, tylko później premier zupełnie opacznie je zinterpretował. Powiedział, że są jedynie uzupełnieniem raportu, a tak nie było, podważały one jego zasadnicze tezy. Więc teraz jest pytanie, czy specjaliści, którzy przygotowali uwagi do raportu MAK, będą zmuszeni, żeby się z tego wycofać. Według mnie istnieje taka groźba i byłby to kolejny akt wpisujący się w politykę niebywałego wręcz serwilizmu wobec Rosji.
PAP: Po katastrofie smoleńskiej pojawiła się atmosfera wielkiej, ogólnonarodowej solidarności. Czy umie Pan określić moment kiedy zaczęła się ona psuć?
J.K.: Pierwszym zgrzytem były występy Andrzeja Wajdy i innych osób, które przeciwstawiały się pochówkowi pary prezydenckiej na Wawelu. Poziom niestosowności tego zachowania był bardzo wysoki. Przyczyniła się do tego na pewno też kampania wyborcza. Miałem świadomość, że jakby mój brat mógł na chwilę zmartwychwstać i odpowiedzieć na pytanie: czy mam kandydować powiedziałby: “kandyduj”. Nawymyślałby mi, gdybym tego nie zrobił.
PAP: Czy w kampanii wyborczej będziecie podnosić sprawę katastrofy smoleńskiej?
J.K.: Tak. W zakresie, w którym to jest potrzebne. To jest jedna z bardzo ważnych polskich spraw.
Sinceramente…
——————–

pdf

Share/Save

Basil Kerski nuovo Direttore di ECS-Centro Europeo Solidarnosc

Paolo Morawski — Thu, 03 Mar 2011 17:25:42 +0000

Wybrano nowego dyrektora ECS-Europejskiego Centrum Solidarności
Onet.pl Wiadomosci, MK / PAP
Basil Kerski, 42-letni Basil Kerski, redaktor naczelny Magazynu Polsko-Niemieckiego “Dialog”, będzie nowym dyrektorem Europejskiego Centrum Solidarności w Gdańsku.
Jak poinformował na konferencji prasowej prezydent Gdańska Paweł Adamowicz, kontrakt menedżerski z Kerskim na okres od 3 do 5 lat zostanie podpisany do końca marca.
Basil Kerski czuje Gdańsk i Polskę, ale jednocześnie ma to, czego my nie mamy: dystans do własnego miasta i kraju, dystans do środowiska, które tworzyło historię Solidarności. To niezbędny warunek, by kierować instytucją o charakterze europejskim, tak aby ECS nie była czymś fasadowym – ocenił kwalifikacje Kerskiego prezydent Gdańska.
Adamowicz podkreślił, że Kerski jest dobrze znany wśród niemieckich elit politycznych – jego kandydaturę na dyrektora ECS poparli m.in. wielokrotna przewodnicząca Bundestagu Rita Sismuth i enerdowski opozycjonista Wolfgang Templin.
- To ważny klucz i kapitał, aby opowieść o tym, że to polscy robotnicy zaczęli rozmontowywać mur berliński – w którą my tu wierzymy – zaczęła także rozumieć reszta Europy. Droga do tego, aby polskie dziedzictwo Solidarności stało się naprawdę częścią tożsamości zjednoczonej Europy, wiedzie przez Berlin i Niemcy – ocenił Adamowicz.
Wśród osób, które udzieliły poparcia Kerskiemu w jego staraniach o stanowiska szefa ECS, znaleźli się historyk i dyrektor Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku Paweł Machcewicz oraz pisarz Paweł Huelle.
Adamowicz wierzy, że pod kierownictwem Kerskiego ECS stanie się “pulsującym miejscem” spotkań młodych ludzi z zachodniej i wschodniej części kontynentu oraz rodzajem “mekki dla tych, którzy chcą poznać smak wolności, pluralizmu i wolnej debaty”.
Kerski mówiąc o swoich planach jako dyrektor ECS powiedział, że stawia na edukację obywatelską i współpracę ze szkołami. Jak wyjaśnił, dla wielu osób z młodego pokolenia historia polskiego Sierpnia 80 jest czymś bardzo odległym. – Sukces i renoma ECS to zakorzenienie tego centrum właśnie w Gdańsku. W latach 70. i 80., kiedy wszyscy na Zachodzie spodziewali się zmian politycznych w krajach komunistycznych, zakładano, że wyjdzie to z Warszawy i Moskwy. Tymczasem ta piękna idea Solidarności i ruch wolnościowy pojawił się w środowiskach peryferyjnych – powiedział Kerski.
Basil Kerski urodził się w 1969 r. w Gdańsku. Jego ojciec jest Irakijczykiem (część dzieciństwa spędził też w Iraku), matka Polką. Wyjechał z rodzicami do Berlina w 1979 r. W 1986 r. na prośbę ojca, który był uciekinierem politycznym, zrezygnował z obywatelstwa polskiego na rzecz niemieckiego.
- Moim językiem ojczystym jest polski; drugim językiem, w którym piszę i pracuję, jest niemiecki – wyjaśnił Kerski.
Na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie Kerski ukończył politologię i slawistykę. Od 1999 r. jest redaktorem naczelnym Magazynu Polsko-Niemieckiego “Dialog”, współpracującego ściśle z “Przeglądem Politycznym”, pismem wydawanym od 1983 r. przez gdańskie środowisko związane z Donaldem Tuskiem.
Kerski jest członkiem rady ECS, kuratorium Fundacji Neuhardenberg, konsultantem Instytutu Adama Mickiewicza oraz polsko-niemieckiej grupy ekspertów politycznych (Grupa Kopernika). Jest też konsultantem federalnego ministra ds. kultury i mediów oraz komentatorem w radiu i telewizji w Niemczech i Polsce. Ma na swoim koncie 17 książek i liczne artykuły.
Kandydaturę Kerskiego na szefa ECS rekomendowała we wtorek Adamowiczowi 10-osobowa komisja konkursowa. W tajnym głosowaniu uzyskał 6 głosów.
Poprzedni, a zarazem pierwszy szef centrum, dominikanin o. Maciej Zięba, kierował nim do końca października ub.r. Zrezygnował ze stanowiska, co tłumaczył różnicami między nim a prezydentem Adamowiczem na temat wizji rozwoju i działania centrum. Do rezygnacji o. Zięby przyczyniła się także krytyczna ocena zorganizowanego przez ECS spektaklu “Solidarność. Twój Anioł Wolność ma na imię” w reżyserii Roberta Wilsona z USA, który odbył się 31 sierpnia w Gdańsku z okazji 30-lecia Solidarności. Adamowicz uznał to widowisko za “wielką klęskę”.
VEDI: Spór o Europejskie Centrum Solidarności

pdf

Share/Save

In ricordo dei polacchi deportati in Siberia

Paolo Morawski — Wed, 16 Feb 2011 13:52:00 +0000

Zapraszam na YouTube.com – od dzisiaj pod załączonym poniżej linkiem dostępny jest krótki film naszej własnej produkcji, opowiadający o wydarzeniach sprzed 71 lat i promujący jednocześnie naszą akcję “10 lutego 1940 – PAMIĘTAJMY O SYBIRAKACH“. Film ten stanowi również wprowadzenie do otwartej przez nas 10 lutego 2011 sali Wirtualnego Muzeum Kresy Syberia poświęconej masowym deportacjom sowieckim z lat 1940 – 1941. Oglądajcie, komentujcie i oceniajcie a przede wszystkim podajcie dalej jak największej liczbie znajomych, tak aby ta data rzeczywiście znalazła się w zbiorowej pamięci jako data szczególna.
VIDEO
podrawiam,
Krystyna Moskwa
Fundacja Kresy Syberia, Warszawa
———————–
Olga Dembinska, che ringrazio, mi segnala dagli USA, il seguente film:
Beyond the Steppes, di Vanja D’Alcantara | Belgio, Polonia – 2010 – 35mm – colore – 83′regia, sceneggiatura: Vanja D’Alcantara; montaggio: Virginie Messiaen; fotografia: Ruben Impens; suono: Senjan Jansen; costumi: Magda Rutkiewicz; art direcion: Marek Warszewski; interpreti: Agnieszka Grochowska, Aleksandra Justa, Borys Szyc, Ahan Zolanbiek, Tatiana Tarskaja; produzione: Need Productions (Belgio), Lunanime (Belgio); coproduzione: Akson Studio (Polonia); diritti mondiali: Doc & Film International (Francia); paese: Belgio, Polonia; lingua: polacco, russo; anno: 2010; durata: 83′
Scheda a cura di Roberto Rippa su RC
Fine agosto 1939, la Germania nazista e la Russia sovietica firmano un patto di non aggressione. Una settimana dopo, il primo settembre, la Germania invade la Polonia da Ovest, e il 17 settembre, l’Armata Rossa la invade da Est. L’esercito polacco non ha nessuna possibilità di sconfiggere il nemico, né su un fronte né sull’altro. La sua sorte è ormai segnata e Germania e Russia si spartiscono il territorio secondo il patto stabilito in precedenza. “Beyond the Steppes” narra del viaggio forzato di una donna, Nina, nel cuore della Steppa dell’Asia Centrale. Nel 1940, l’esercito sovietico deporta la giovane polacca e il figlio neonato nelle terre inospitali ai confini dell’URSS per farla lavorare in un sovchoz sotto la sorveglianza della polizia politica. Quando il bambino si ammala, Nina parte alla ricerca di medicine insieme a un gruppo di nomadi kazaki… Il film ripercorre l’esperienza intima e personale della donna, costretta a vivere in esilio e a lottare contro le condizioni di vita estreme di quella terra ostile.
Nel 1939, in quello che fu il primo atto della Seconda guerra mondiale, la Polonia viene invasa dalla Germania di Hitler e dall’Unione sovietica, che se ne spartiscono il territorio. Qualche mese dopo, Nina, giovane polacca, viene prelevata a casa sua dall’esercito sovietico e deportata con suo figlio, nato da pochi mesi, in un campo di lavoro dell’Asia centrale, dove per tutto il giorno è impegnata in compiti privi di scopo come scavare trincee nel bel mezzo della Steppa. Nina si sostiene con l’esile speranza di vedere un giorno il padre di suo figlio, un ufficiale dell’esercito, giungere in quel luogo sperduto e salvare entrambi. Quando suo figlio si ammalerà, farà il possibile per poter ottenere i medicinali che gli servono ma sarà costretta a scontrarsi con la disumanità degli uomini dell’esercito.
Storia biografica ispirata alla vita della nonna della regista, “Beyond the Steppes” è un film di grande forza narrativa che, non cedendo mai alla tentazione del sentimentalismo ma, al contrario, scegliendo spesso un registro sobrio e essenziale, riesce a porre enfasi su uno dei tanti drammi personali di cui è costellata la nostra Storia.
La narrazione è principalmente concentrata sulla figura della giovane – che gode della notevole interpretazione di Agnieszka Grochowska, che spesso può fare ricorso solo allo sguardo per mostrare le emozioni del suo personaggio – ma la regista non rinuncia a mostrare sprazzi delle vite delle altre donne prigioniere del campo di lavoro, a sottolineare una vicenda personale che diventa comune a molti.
Vanja D’Alcantara realizza, con il suo primo lungometraggio, un’opera dura, asciutta e importante che rivela una grande capacità nel racconto sia scritto che filmato. Girato con la Red Cam, con il direttore della fotografia Rupen Impens impegnato a rendere ancora più duro e freddo il paesaggio del Kazakistan, dove il film è stato girato.
Vanja D’Alcantara. Nata nel 1977, Vanja d’Alcantara studia dapprima storia e poi regia a Bruxelles. Nel 2002 si specializza in sceneggiatura a New York. Tra un viaggio e l’altro, collabora a progetti di fiction, e nel 2004 realizza e produce il suo primo documentario, “La tercera vida”, interamente girato in una prigione spagnola. Nel 2006 realizza“Granitsa”, cortometraggio di finzione ambientato sulla Transiberiana. “Beyond the Steppes” è il suo primo lungometraggio.

pdf

Share/Save

Tra Polonia e Germania di nuovo la storia

Paolo Morawski — Wed, 16 Feb 2011 12:53:05 +0000

PressEurop, 15 febbraio 2011, segnala:
Polonia-Germania. Gli storici contro la manipolazione
“Gli storici contro il Bundestag”, titola Gazeta Wyborcza. Con una lettera aperta, 68 storici da tutto il mondo si oppongono a una risoluzione approvata dalla camera bassa del parlamento tedesco a proposito dei tedeschi espulsi dopo la seconda guerra mondiale da Polonia, Cecoslovacchia e Unione Sovietica… Leggi tutto.

pdf

Share/Save

Ebrei, tedeschi, polacchi insieme il 27

Paolo Morawski — Tue, 01 Feb 2011 11:24:07 +0000

Non capita ogni giorno: il presidente polacco Bronisław Komorowski e il presidente tedesco Christian Wulff, insieme nel campo di concentramento di Auschwitz-Birkenau.
Fonte: il sito del Presidente della Repubblica di Polonia.
Thursday saw the 66th anniversary of the liberation of the German concentration camp Auschwitz being commemorated by Bronisław Komorowski, the President of Poland, and Christian Wulff, the President of Germany”The two presidents agreed that the atrocities of the Nazis must not be forgotten while at the same time their nations need to reconcile”…
- The Polish President: “we are now, after many years (…) closer to removing from modern history of nations, states, and the world at large all those dreadful things which burdened the shoulders of at least several generations of people inhabiting this part of Europe. The venom of hatred and the unbearable pain will be no more,” he said.
- The President of Germany, said that the very name of Auschwitz symbolises the evil and harm Germans have done to millions of human beings. “These crimes fill us, Germans, with disgust and shame. We are all historically responsible for them, regardless of the fault of particular individuals. It is our duty to make sure that such atrocities never haunt this world again,” he said.

- Former inmates of the Auschwitz camp took part in a debate called “What is not forgotten… History of Europe, hope for Europe (Co pozostaje w pamięci… Historia Europy, nadzieja Europy).”
“Co pozostaje w pamięci… Historia Europy, nadzieja Europy”. Debata jest elementem uroczystości obchodów 66. rocznicy wyzwolenia obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. – Tytuł debaty jasno wskazuje, że dotyczy ona refleksji związanych z tematem Auschwitz. Trudno tego uniknąć w Oświęcimiu i w tym szczególnym dniu, ale na pewno nie tylko historia młodzież interesuje – mówiła Alicja Bartoś, dyrektor Międzynarodowego Domu Spotkań Młodzieży. Szefowa tego ośrodka ma nadzieję, że tego typu spotkania będą wpływały na następne pokolenia by “nie przechodziły obojętnie wobec doniesień mówiących o tym co się dzieje na innych kontynentach”. W debacie uczestniczyło trzynastu byłych więźniów obozu Auschwitz-Birkenau oraz uczniowie między innymi z Oświęcimia, Bierunia, Bielska Białej oraz z Wolfsburga i Kassel. Fonte
———–
Oprócz byłych więźniów, wśród których byli między innymi Zofia Posmysz-Piasecka, Władysław Bartoszewski, August Kowalczyk, Kazimierz Albin i Tadeusz Sobolewicz, uczestniczyła młodzież ze szkół ponadgimnazjalnych z Oświęcimia i Niemiec.
- To bardzo ważne, że spotykamy się tu z młodzieżą, która przyjeżdża nieprzymuszona, z własnej woli, bo chce wiedzieć. Mam nadzieję, że oni będą uodpornieni na zbrodnicze ideologie, które rodziły takie twory jak Auschwitz – powiedziała była więźniarka Zofia Posmysz-Piasecka.
W tegorocznych obchodach bierze udział kilkudziesięciu byłych więźniów. – To oni są najważniejszymi gośćmi tych uroczystości. Wszyscy boimy się tego momentu, kiedy za kilka lat umrze ostatni ze świadków. Dlatego dopóki możemy słuchać o ich doświadczeniu to są niezwykle cenne momenty – podkreśla Paweł Sawicki z Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau.
Podczas obchodów został wystosowany specjalny apel do świata o pomoc w zachowaniu autentyzmu Miejsca Pamięci Auschwitz. Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau jest najczęściej odwiedzaną placówką muzealną w Polsce. W ubiegłym roku przyjechało tam prawie milion czterysta tysięcy osób.
Międzynarodowy Dzień Pamięci Ofiar Holocaustu został uchwalony w rezolucji ONZ w 2005 roku. Dokument potępia kłamstwo oświęcimskie, czyli negowanie zbrodni hitlerowskich oraz nietolerancję i przemoc ze względów religijnych lub etnicznych. Zobowiązuje kraje członkowskie do realizacji programów edukacyjnych, które przybliżą przyszłym pokoleniom problem ludobójstwa i będą przed nim przestrzegały. Rezolucja wzywa też do ochrony miejsc upamiętniających Holocaust.
Szacuje się, że hitlerowcy zgładzili w okresie II wojny światowej około 6 milionów Żydów, co stanowiło 1/3 wszystkich Żydów na świecie, a połowa zamordowanych to Żydzi polscy. Holocaust przetrwało 10 procent żydowskiej społeczności w Polsce. Dwa miliony ofiar Holocaustu to dzieci. Leggi.

pdf

Share/Save

Da Fryderyk Chopin a Czesław Miłosz e Maria Skłodowska-Curie

Paolo Morawski — Fri, 07 Jan 2011 10:33:23 +0000

2010, anno di Fryderyk Chopin
2011, anno di Czesław Miłosz (1911-2004) e di Maria Skłodowska-Curie (Marie Curie)
Per l’inaurazione dell’anno di L’ANNO DI CZESLAW MILOSZ a Roma, vedi: lunedì 10 gennaio 2011, ore 18.30, Istituto Polacco di Roma, Via Vittoria Colonna, 1 – Roma, ingresso libero – un incontro dedicato al premio Nobel Czeslaw Milosz (1911-2004). Durante la serata verrà inaugurata la mostra fotografica “Milosz. Luoghi di sosta” di Elzbieta Lempp. Interverranno: Andrzej Franaszek, Luigi Marinelli e Elzbieta Lempp. Letture di Giuseppe Cederna. [info]

pdf

Share/Save

Stalin no, ma non a colpi di leggi

Paolo Morawski — Thu, 23 Dec 2010 10:52:35 +0000

Sei governi dell’Est Europa hanno chiesto alla Commissione UE di proibire e perseguire in tutto il territorio dell’Unione la negazione dei crimini staliniani esattamente come avviene per chi neghi la Shoah. Lo racconta La Repubblica: ad avanzare la richiesta – respinta – sono stati Lituania, Lettonia, Bulgaria, Ungheria, Romania e Repubblica ceca. Segnalato da La rassegna stampa di Caffé Europa, di Ada Pagliarulo e Paolo Martini

pdf

Share/Save

Sul 1970 polacco: si discute

Paolo Morawski — Wed, 22 Dec 2010 08:50:32 +0000

Światowe centrum czy miejska instytucja kultury?
Andrzej Celiński, Mirosław Chojecki ,Władysław Frasyniuk ,Zbigniew Janas,Bogdan Lis, Henryk Sikora, Gazeta Wyborcza, 2010-12-21
Każda kolejna rocznica podpisania historycznych Porozumień Sierpniowych rodzi mniej lub bardziej otwarte konflikty i stawia kolejne pytania o sens organizowania obchodów w takiej atmosferze.
Grupa historycznych przywódców “Solidarności” z Lechem Wałęsą na czele wyraziła w oświadczeniu wydanym 31 sierpnia br. pogląd, że uroczystości powinny organizować “władze państwowe”. Biorąc pod uwagę atmosferę w jakiej odbyły się obchody 30. rocznicy podpisania Porozumień Sierpniowych, a w szczególności zjazd związku zawodowego “Solidarność”, można przyznać rację takiemu postulatowi. Dzień 31 sierpnia jest przecież ustanowionym przez Sejm RP świętem państwowym – “Dniem Wolności i Solidarności”. Jednak zakres zaangażowania władz państwowych przy takich okazjach jak rocznice powstania “Solidarności” należy wyważyć.
Pięć lat temu miały miejsce zakrojone na szeroką skalę międzynarodową obchody 25. rocznicy podpisania Porozumień Sierpniowych organizowane przez Fundację Centrum Solidarności przy znaczącym poparciu rządu Marka Belki. Ważnym elementem tych uroczystości była 3-dniowa międzynarodowa konferencja “Od Solidarności do Wolności”, której przewodniczył prof. Bronisław Geremek. Konferencja odbyła się w Warszawie i w Gdańsku z udziałem ponad 20 premierów i prezydentów państw europejskich i gości z 64 krajów świata. Niezależnie od uroczystości międzynarodowych w Polsce, Fundacja Centrum Solidarności zorganizowała wystawę pt.: “Drogi do Wolności” eksponowaną w ponad 70 największych metropoliach europejskich i amerykańskich. Punktem kulminacyjnym obchodów 25-lecia było podpisanie pod historyczną bramą Stoczni Gdańskiej przez szefów państw i rządów oraz innych wybitnych gości, “Aktu Erekcyjnego Europejskiego Centrum Solidarności” w którym sygnatariusze wyrazili następującą intencję: Pragniemy, aby ten żywy pomnik – symbol zwycięstwa pokojowej rewolucji Solidarności stanowił światowe centrum krzewienia idei wolności, demokracji i solidarności. LEGGI TUTTO

pdf

Share/Save

Monumento a Chopin a Vienna

Paolo Morawski — Sun, 28 Nov 2010 19:01:09 +0000

Austria: Pomnik Fryderyka Chopina – La note bleue w wiedeńskim Schweizergarten
Pomysł budowy pomnika został zainicjowany przez Międzynarodowe Towarzystwo Chopinowskie w Wiedniu, dokładnie przez prezesa Towarzystwa prof. Theodora Kanitzera. Nie obyło się oczywiście bez patronatu wielkiego miłośnika muzyki klasycznej, JE ambasadora RP w Austrii, dra Jerzego Margańskiego.
Projekt pomnika F. Chopina został wyłoniony w konkursie ogłoszonym przez Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, finansowany w całości przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a jego realizację koordynowała Ambasada Polska w Wiedniu. Na uroczystym otwarciu nie zabrakło więc byłego ministra Kultury Waldemara Dąbrowskiego. Pomnik „La note bleue” autorstwa polskiego rzeźbiarza Krzysztofa M. Bednarskiego jest darem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego dla miasta Wiedeń.
Ciekawostką jest, że od dziesiątek lat, na terenie Wiednia odsłonięto nareszcie jedyny polski pomnik, pomimo iż stały już niegdyś zarówno pomniki Sobieskiego jak i inne przypominające wspólną historię i kulturę naszych narodów. Niestety nie ma po nich śladu. Tym bardziej cieszy ten, którego odsłonięcia dokonano dzisiaj. Leggi tutto

pdf

Share/Save

Festa indipendenza polacca (1918-1989-2010)

Paolo Morawski — Sat, 13 Nov 2010 13:38:49 +0000

Wystąpienie prezydenta Bronisława Komorowskiego podczas obchodów Święta Niepodległości na Placu Piłsudskiego w Warszawie, Czwartek, 11 listopada 2010
Dzisiaj mamy wielkie święto narodu, święto radości po długiej, ciężkiej nocy cierpień – tak mówił Józef Piłsudski podczas pierwszego posiedzenia Sejmu Ustawodawczego. Kiedy po 123 latach zniewolenia nam Polakom nagle „wybuchła” niepodległa Ojczyzna. Wyrosła przed nimi już nie tylko jako piękna wizja poetów, nie tylko jako wyśniony ideał i marzenie powstańców, zesłańców i emigrantów – ale jako prawdziwe, rzeczywiste polskie państwo.
Kształtowanie tego państwa to była nie tylko walka na frontach. To było budowanie sprawnych instytucji, wprowadzanie nowoczesnego porządku administracyjnego, spajanie rozerwanej na części przez zaborców Polski w jedną całość. I to się nam udało. To się udało II Rzeczypospolitej. Było to możliwe m.in. dlatego, że w pierwszych latach II Rzeczpospolitej jej ojcowie-założyciele potrafili ze sobą współpracować. Odłożyli na bok osobiste urazy i antypatie. Poskromili partyjne egoizmy. Kierowali się narodowym interesem i polską racją stanu. Podający sobie ręce w służbie dla Rzeczypospolitej dwaj wielcy adwersarze – Józef Piłsudski i Roman Dmowski – są najlepszym potwierdzeniem hasła, że tylko zgoda buduje i że tylko ona winna być natchnieniem dla tych, dla których Polska jest najważniejsza. Ten wielki, zgodny wysiłek trudnych lat budowy suwerennej Drugiej Rzeczypospolitej powinien być drogowskazem dla nas, jakim szlakiem dzisiaj podążać, by najlepiej służyć Polsce i Polakom.
Szanowni Państwo,
Dzisiaj, gdy my, urodzeni o wiele później, patrzymy na entuzjazm pokolenia roku 1918, w naszym współodczuwaniu z nimi tamtej radości czujemy także i nutę goryczy. Bo przecież wiemy, że zgodę nierozważnie porzucono i zastąpiono piłsudczykowsko-endecką wojną polsko-polską. Wiemy, że po 21 latach niepodległości na II Rzeczpospolitą spadły ciosy hitlerowskiego i stalinowskiego najazdu. Wiemy, że potem nadeszła długa noc okupacji, a po niej niemal pół wieku ułomnego bytu państwowego z narzuconym z zewnątrz politycznym porządkiem. Dopiero w 1989 roku, dzięki zwycięstwu „Solidarności”, dzięki mądrości dialogu oraz odwadze walki i odwadze porozumienia, Polska odzyskała suwerenność, odzyskała prawo do samodzielnego decydowania o swoim losie.
Czyż wtedy, 21 lat temu, nie cieszyliśmy się tak samo, jak nasi przodkowie w 1918 roku? Czy nie cieszyliśmy się, gdy nasze państwo znów przybrało dostojne imię Rzeczypospolitej Polskiej, gdy biały orzeł znów przywdział królewską koronę? Tak, cieszyliśmy się i byliśmy dumni! Bo mamy prawo być dumni z odzyskanej, wolnej ojczyzny. Dziś Rzeczpospolita nie musi drżeć o swoją suwerenność, z niepokojem spoglądać na swoje granice, tak jak jej poprzedniczka w okresie międzywojennym. Naszymi sojusznikami są największe, najstabilniejsze demokracje świata. Ze wszystkimi sąsiadami prowadzimy dialog. Z wieloma spośród nich mamy nienaganne, przyjacielskie relacje. Wszyscy też pamiętamy te dowody życzliwości, które spotkały nas i naszą ojczyznę w chwilach żałoby po katastrofie smoleńskiej, kiedy z całej Europy, z całego świat płynęły zapewnienia: Polacy, w dniu śmierci Prezydenta i tak wielu ważnych osobistości życia publicznego nie jesteście sami!
Popatrzmy więc, jak wiele zmieniło się w ostatnich dwu dekadach. Nasza zachodnia granica, zza której przez setki lat nadciągały zagrożenia, przestała dzielić, a zaczęła łączyć. Od Suwałk po Lizbonę możemy podróżować przez Europę nie wydobywając z kieszeni paszportu. Przewodniczącym Parlamentu, skupiającego deputowanych z całej unijnej Europy, jest nasz Rodak.
Ktoś powie: my to wszystko wiemy. Tak, ale 11 listopada, właśnie w ten jeden jedyny, szczególny dzień, trzeba to jeszcze raz przypomnieć: Polska wróciła do swojego dobrego miejsca w Europie! Polska jest bezpieczna i stabilna! Polska odniosła sukces! I my musimy ten sukces dalej budować.
Dlatego apeluję: kiedy się spieramy, spierajmy się mądrze. Nie wrzucajmy wielkiego sukcesu naszego pokolenia, pokolenia ludzi „Solidarności” w ogień domowych kłótni i swarów! Nie pozwólmy, by ojczyzna wolna, bezpieczna i coraz zamożniejsza spowszedniała nam do tego stopnia, że przestaniemy umieć cieszyć się tym, o czym śniły tylko poprzednie polskie pokolenia. Radujmy się Polską – tą współczesną, tą naszą, tą wspólną. Klejnot niepodległości, który odzyskaliśmy ponownie 21 lat temu, na pewno wymaga jeszcze oszlifowania. Ale za nic, za żadną cenę, nie wolno nam go zagubić w swarach!
To jasne, że nie jesteśmy identyczni, że różnimy się pod wieloma wzgledami. Mamy i będziemy mieć różne poglądy polityczne i odmienne wyobrażenia, jak rozwiązywać konkretne, polskie sprawy. Różnorodność jest normalnością. Różnorodność jest wartością. Jest nieodłączną cechą demokracji. Ważne jest jednak, by wielobarwność poglądów i wyobrażeń o polskiej pomyślności, o polskich sprawach nie zamieniła się w piekło wojny polsko-polskiej, która niczego nie potrafi zbudować, a może bardzo wiele zniszczyć.
Utożsamiać się z własnym państwem wcale nie znaczy zawsze i wszędzie je chwalić. Czasem miłość własnej Ojczyzny przyjmuje formę niezadowolenia, krytyki, domagania się zmian. Ale horyzontem każdej takiej krytyki musi pozostawać służba państwu jako dobru wspólnemu. Marszałek Piłsudski z właściwą sobie swadą powiedział kiedyś: Choć nieraz (…) wymyślam na Polskę i Polaków, to przecież tylko Polsce służę. Wsłuchajmy się wszyscy w te słowa, gdziekolwiek stoimy – na lewicy, w centrum, na prawicy. Każdy z nas bowiem trzyma w ręku jeden z tysięcy wątków, z jakich utkane jest polskie życie narodowe.
I to od każdego z nas zależy, czy będą się one splatać w sposób mocny, logiczny i trwały, czy też będą pękać i rozchodzić się w przeciwne strony. Bo nie żelazne prawa historii, lecz odpowiedzialność Polaków decyduje o istnieniu i rozwoju Rzeczypospolitej.
Rodacy,
Dzisiaj, u progu trzeciej dekady wolnej i suwerennej Polski, powinniśmy znaleźć w sobie wystarczająco wiele determinacji i mocy, aby nie dać się zepchnąć z drogi współdziałania, która pozwoliła położyć tak solidne fundamenty nie tylko pod II, ale i pod III Rzeczpospolitą. Tylko w ten sposób stawimy czoła wielkim wyzwaniom, jakie niesie współczesny, dynamicznie zmieniający się świat.
Dlatego dyskutujmy, dlatego spierajmy się. Mądry spór jest solą demokracji, jest naturą jej dnia codziennego. Ale niech przedmiotem naszych polskich debat będzie przyszłość naszego kraju i społeczeństwa. Niech przedmiotem tych sporów będzie kwestia unowocześniania i konkurencyjności polskiej gospodarki. Niech będzie nim edukacja uskrzydlająca talenty polskiej młodzieży. Niech będzie budowanie społeczeństwa obywatelskiego. Niech będzie uzdrowienie finansów publicznych. Stworzenie wydajnego i skutecznego systemu ochrony zdrowia. Niech będzie wreszcie: skuteczne zabezpieczenie milionów obywateli na jesień ich życia.
Szanowni Państwo,
W miejscu, w którym stoimy, pochowany jest nieznany obrońca Lwowa z 1918 roku. Ten ochotnik, młody, prawdopodobnie 14-letni chłopak ,oddał swoje życie za wyśnioną Polskę. Za taką Polskę, którą nie dane mu było się nacieszyć. Z nami historia obchodzi się o wiele bardziej łaskawie. Nam dane jest cieszyć się wolną ojczyzną. Ale każdy z nas może jej z pewnością jakąś ważną ofiarę złożyć. Czasem będzie to zwykła, codzienna praca. Czasami wyciągnięcie ręki do skłóconego brata. Czasami – pomoc innym, zaangażowanie się w jakieś wspólne działanie.
Bo niepodległość to nie jest jednorazowe wydarzenie, dekret czy stronica z podręcznika historii. Niepodległość to wyraz naszej woli. To odpowiedź na pytanie: jakimi chcemy być Polakami. Niech każdy z nas w tym wielkim i wspólnie malowanym obrazie, jakim jest Rzeczpospolita, postawi swój choćby drobny, ale jasny akcent. A wtedy ten obraz – za rok, gdy się tu znów spotkamy – zajaśnieje jeszcze piękniejszym blaskiem starej, pięknej Rzeczpospolitej.
Chciałem wyrazić ogromną satysfakcję, że możemy dzisiaj, w czasie polskiej uroczystości, upamiętniającej polską niepodległość, powitać także panią Prezydent Republiki Litewskiej. Chciałem w ten sposób podkreślić, że jest w dalszym ciągu utrzymywany dobry zwyczaj, że razem z naszymi braćmi Litwinami cieszymy się wolnością, bo razem ją – czasami przeciw sobie, ale w tym samym czasie, w tych samych okolicznościach – zyskiwaliśmy i traciliśmy. Jestem głęboko przekonany, że ta wspólnota losów oznacza także zdolność do umacniania naszej wspólnej, polskiej i litewskiej wolności, polskiego i litewskiego bezpieczeństwa, ale także stanowi zachętę do rozwiązywanie wszystkich problemów. Współczesnych problemów Polaków i Litwinów. Dziękuję serdecznie.
——————
Commento: Być jak Piłsudski i Dmowski

pdf

Share/Save