Polonia mon amour » polacchi-bielorussi

La Bielorussia oggi come la Polonia ieri?

Paolo Morawski — Fri, 21 Jan 2011 09:11:47 +0000

“… ci si crederebbe nella Polonia della legge marziale del 1981″ – dice un oppositore bielorusso per spiegare la repressione in atto. Si moltiplicano le voci: che fa l’UE? Intanto la Polonia rende gratuiti i visti per i bielorussi.

pdf

Share/Save

Bielorussia – Appello degli slavisti italiani

Paolo Morawski — Fri, 14 Jan 2011 15:05:32 +0000

Oggetto: Appello al governo della Bielorussia
S.E. L’AMBASCIATORE DELLA BIELORUSSIA
EVGENY ANDREEVICH SHESTAKOV
Roma, 13 gennaio 2011
Sua Eccellenza,
ci permettiamo di inviarLe copia di un appello diffuso dall’Associazione Slavisti Italiani, firmato dal suo presidente e da numerosi colleghi slavisti attivi nelle Università e nei centri di studio italiani
Le saremo grati se vorrà trasmetterne informazione al governo da Lei rappresentato
Con i nostri migliori saluti,
Laura Quercioli Mincer
Lucyna Gebert
Oxana Pachlovska
—————–
AL GOVERNO DELLA BIELORUSSIA
Come slavisti italiani, ci uniamo all’appello del PEN Club polacco e chiediamo al governo della Bielorussia l’immediata liberazione del poeta Uladimir NiaklaievFra le decine di vittime degli attacchi violenti della polizia contro i manifestanti nelle strade di Minsk dopo le recenti elezioni, si trova anche Uladimir Niaklaiev, uno dei maggiori poeti bielorussi contemporanei, già presidente del PEN Club bielorusso e dell’Unione Scrittori Bielorussi, candidato alla presidenza del paese nelle ultime elezioni.
Ancora prima della manifestazione del 19 dicembre Niaklaiev era stato accerchiato per strada da membri della polizia speciale, picchiato davanti a funzionari in divisa fino a perdere conoscenza e portato in ospedale con un vasto trauma cranico. Pochi istanti dopo è stato prelevato a forza da alcuni individui in civile.
Niaklaiev è noto in Polonia come poeta e come eccellente traduttore della poesia polacca dal Rinascimento al XIX secolo. L’ultima sua visita in Polonia risale allo scorso novembre, quando è stato ospite del PEN Club di Varsavia ed ha presentato il suo poema Polonez in versione trilingue bielorussa, polacca e lituana.
Chiediamo al governo bielorusso l’immediata liberazione del poeta e che gli venga garantita l’assistenza medica. Chiediamo che venga fermata la repressione brutale dei militanti e dei simpatizzanti dell’opposizione e dei giornalisti e che vengano garantite le libertà civili.
Firme:
1. Marcello Garzaniti, Presidente Associazione Italiana Slavisti; Docente di Filologia Slava, Università di Firenze
2. Lucyna Gebert Docente di linguistica slava, Università di Roma “La Sapienza”
3. Oxana Pachlovska, Docente di lingua e letteratura ucraina, Università di Roma “La Sapienza”
4. Laura Quercioli Mincer, Docente di letteratura ebraica contemporanea, Corso di laurea in Studi Ebraici, Roma
5. Giovanna Moracci, Università “G. d’Annunzio” di Chieti – Pescara
6. Massimo Tria, Docente di Letteratura Ceca, Università di Venezia e Università di Padova
7. Giovanna Brogi, Docente di Storia della lingua russa e Letteratura ucraina, Università Statale di Milano
8. Monica Perotto, Docente di Lingua russa, Università di Bologna
9. Krystyna Jaworska, Docente di Letteratura Polacca, Università di Torino
10. Liana Goletiani, Docente di lingua russa, Università di Milano
11. Alina Kreisberg, Docente di filologia e linguistica slava, G. d’Annunzio” di Chieti – Pescara
12. Luigi Magarotto, Docente di Lingua e Letteratura Russa, Università “Ca’ Foscari” di Venezia
13. Maria Rita Leto, Docente di lingua e letteratura serba e croata Chieti-Pescara
14. Francesca Fici, Docente di linguistica slava, Università di Firenze
15. Gianpaolo Gandolfo, Docente di lingua e letteratura russa, Università di Trieste
16. Francesco Guida, Docente di storia dell’Europa orientale, Università di Roma 3
17. Luigi Marinelli, Docente di lingua e letteratura polacca, Università di Roma “La Sapienza”
18. Cristiano Diddi, Docente di Filologia slava, Università di Salerno
19. Claudia Pieralli, Corso di Laurea in Lingue e Culture Straniere Occidentali e Orientali, Università di Macerata
20. Maria Pliukhanova, Docente di letteratura russa Università di Perugia
21. Maria Candida Ghidini, Docente di letteratura russa, Università di Parma
22. Francesca Gori, Memorial Italia
23. Marina di Filippo Docente di lingua russa, Università “L’Orientale”, Napoli
24. François Esvan, Docente di lingua e letteratura ceca, Università “L’Orientale”, Napoli
25. Alessandro Amenta, Docente di lingua e letteratura polacca, Università Tor Vergata, Roma
26. Francesco Cataluccio, Scrittore e saggista
27. Andrea De Carlo, Docente di lingua e letteratura polacca, Università del Salento, Lecce
28. Laura Rossi, Docente di lingua e letteratura russa, Università degli Studi di Milano
29. Marta Herling, Istituto italiano per gli studi storici, Napoli
30. Rosanna Benacchio, Docente di Filologia slava, Università di Padova
31. Andrea Trovesi, Docente di Filologia slava, Università degli Studi di Bergamo
32. Maria Luisa Dodero, Già Docente di Letteratura e cultura russa, Università di Genova
33. Marcello Piacentini, Docente di lingua e letteratura polacca, Università di Padova
34. Marina Ciccarini, Docente di lingua e letteratura polacca, Università di Roma Tor Vergata
35. Stefano Aloe, Ricercatore di letteratura russa, Università di Verona
36. Claudia Scandura, Docente di lingua e letteratura russa, Università di Roma “La Sapienza”
37. Andrea Ceccherelli, Docente di lingua e letteratura polacca, Università di Bologna
38. Giuseppe Dell’Agata, Docente di Filologia Slava, Università di Pisa.
39. Anna Morpurgo, Docente di lingua e letteratura russa, Università di Siena
40. Ljiljana Banjanin, Docente di Lingua e letteratura serbo-croata
Università di Torino
41. Emanuela Sgambati, Docente di lingua e letteratura russa, Università di Roma “La Sapienza”
42. Sante Graciotti, Professore emerito di Filologia slava, Università di Roma “La Sapienza”
43. Giovanna Tomassucci, Docente di lingua e letteratura polacca, Università di Pisa
44. Vera Verdiani, traduttrice
45. Rita Giuliani, Docente di lingua e letteratura russa, Università di Roma “La Sapienza”
46. Paola Ferretti, Docente di lingua e letteratura russa, Università di Roma “La Sapienza”
47. Barbara Ronchetti, Docente di lingua e letteratura russa, Università di Roma “La Sapienza”
48. Emiliano Ranocchi, Docente di lingua e letteratura polacca, Università di Udine
49. Lorenzo Costantino, Docente di lingua e letteratura polacca, Università di Roma “La Sapienza”
50. Grzegorz Franczak, Docente di lingua e letteratura polacca, Università di Milano
51. Monika Wozniak, Docente di lingua e letteratura polacca, Università di Roma “La Sapienza”
52. Pietro Marchesani, Docente di lingua e letteratura polacca, Università di Genova
53. Silvano De Fanti, Docente di lingua e letteratura polacca, Università di Udine
54. Paolo Morawski, rivista “poloniaeuropae”, Roma
55. Raffaele Caldarelli, Docente di filologia slava, Università della Tuscia, Viterbo
56. Beata Dagmara Wienska, Docente di lingua e traduzione polacca, Università della Tuscia, Viterbo

Roma, 13 gennaio 2011

pdf

Share/Save

La Polonia per la Bielorussia

Paolo Morawski — Fri, 14 Jan 2011 09:43:02 +0000

Ambasciata della Repubblica di Polonia in Italia
COMUNICATO STAMPA
Dopo i recenti episodi di violenta repressione dell’opposizione democratica in Bielorussia da parte del governo, nel contesto delle elezioni presidenziali tenutesi il 19 dicembre scorso, il governo della Repubblica di Polonia, insieme ai partner europei ha intrapreso una serie di misure volte a sostenere la società civile bielorussa nella sua lotta per i diritti umani e la democrazia, nonchè a inviare un forte segnale di condanna alle autorità bielorusse e ad avvertirle, che il rispetto della legalità e una precondizione per qualsiasi cooperazione tra l’Unione Europea e Bielorussia.
Tale è il senso del comunicato comune dei ministri degli affari esteri polacco e tedesco, Radosław Sikorski e Guido Westerwelle, firmato il 20 dicembre. I due ministri lo hanno ribadito in seguito in un articolo firmato anche dal ministro svedese Carl Bildt e quello ceco Karel Schwarzenberg, pubblicato da International Herald Tribune il 23 dicembre.
Il 29 dicembre il Ministero degli Affari Esteri della Polonia ha reso noto attraverso un comunicato del suo portavoce, che a partire dal 1 gennaio 2011 i cittadini bielorussi potranno ottenere gratis visti d’ingresso per la Polonia. E’ un gesto di solidarietà per la società civile in Bielorussia, che potrà aiutarla a rafforzare la sua identità europea anche attraverso contati più frequenti con i cittadini della Polonia e degli altri Paesi dell’Unione Europea. Si prevede inoltre l’organizzazione a Varsavia, nel febbraio del 2011, di una conferenza dei donors per assicurare aiuti concreti alla società bielorussa, in particolare alle vittime della repressione e ai loro familiari. Nei prossimi mesi verrà anche aperto a Varsavia l’Ufficio di Informazione dell’opposizione Bielorussa.
Si allegano al presente comunicato i testi in inglese dei documenti sopra citati. Bielorussia – testi allegati

pdf

Share/Save

Europeismo alla polacca

Paolo Morawski — Tue, 09 Nov 2010 10:09:59 +0000

Czy Polska chce być w unijnej Grupie Sześciu? Polska dystansuje się od pomysłu Włoch, by stworzyć w UE grupę sześciu największych państw konsultujących główne unijne decyzje – leggi tutto
——–
RASSEGNA ITALIANA, di Ada Pagliarulo e Paolo Martini
Il Foglio sottolinea che la Polonia ha detto no alla proposta del ministro Frattini di creare un Consiglio di sicurezza dell’Ue, un gruppo di sei grandi incaricato di dirigere gli affari comunitari. Il ministro lo aveva fatto con una intervista al Financial Times, illustrando i vantaggi di un “G6 avanguardia“, formato da Francia, Germania, Regno Unito, Italia, Spagna e Polonia, per evitare le decisioni precotte dei franco-tedeschi. Il ministro degli esteri polacco Sikorsky dice: “Starei molto attento a qualsiasi divisione formale di Paesi in categorie”, “i membri che non partecipano si sentirebbero esclusi e offesi”. Il quotidiano sottolinea però che la Polonia, al pari di altri Stati, partecipa alla “frantumazione in alleanze fai da te” dell’Ue: lo ha fatto coltivando la sua alleanza con Francia e Germania, in occasione dell’incontro, a settembre, del nuovo presidente Komorwsky con Merkel e Sarkozy.
Anche su La Repubblica si evidenzia la bocciatura della proposta Frattini da parte di Varsavia, spiegandola così: “La Polonia, che in Europa sta acquisendo un ruolo politico che va al di là del suo peso specifico economico e demografico, non è interessata a diluire la sua capacità di manovra assieme ad altri. Soprattutto perché il nuovo governo polacco, grazie al rapporto strategico con la Germania della Merkel, ha già trovato un modo eccellente per difendere i suoi interessi in tema economico e di sicurezza (vedi il rapporto con la Russia).
Sul Corriere della Sera anche un’analisi dell’ambasciatore Antonio Puri Purini molto critica sulla nostra politica estera, come si deduce dallo stesso incipit: “Non si capisce bene su quali fatti poggi la convinzione diffusa che l’Italia abbia conquistato negli anni scorsi una autorevolezza internazionale senza precedenti”. Fino al 2001, per Puri Purini, la nostra politica estera era costruita su “valori, interessi, obiettivi ben identificati”. Ma, con il secondo governo Berlusconi, sono stati introdotti cambiamenti di fondo, poiché verso l’Europa ha prevalso una logica intergovernativa, le relazioni privilegiate con Francia e Germania si sono incrinate, gli Usa sono stati appoggiati a fondo senza ragione nel conflitto in Iraq, il rapporto con la Russia ha acquisito una esagerata esclusività. Ma gli interessi nazionali “non possono vivere alla giornata”: è giunto il momento di affiancare, nell’ambito di un approccio europeo, il presidente Obama, e di svolgere un ruolo propositivo in Europa, “non di scaldarsi per difendere interessi di bottega, minacciare veti, suggerire improponibili meccanismo di consultazione”.
—————-
La Polonia e’ favorevole a una “consultazione informale” con Italia, Francia, Germania, Gran Bretagna e Spagna all’interno dell’Ue: lo ha assicurato il ministro degli Esteri, Franco Frattini, negando che la proposta italiana di tenere contatti frequenti tra questi sei partner sia stata bocciata da Varsavia, come lasciava trasparire una dichiarazione al Financial Times. Leggi tutto
—————
Les pays de Visegrad pour une politique commune de l’UE à l’égard des Roms – vedi
—————-
Signe fort de l’Europe vis-à-vis du Bélarus – vedi & Human rights activists remind Westerwelle and Sikorski they meet with dictator – vedi & Berlin-Warszawa wspólna sprawa na Wschodzie – vedi & Misja specjalna Polski i Niemiec – vedi
——————
Il ministro degli esteri della Polonia ha valutato come una cosa naturale che il suo paese appoggi la Serbia sulla strada verso l’Unione europea per i tradizionalmente buoni rapporti fra i due popoli. Durante la presidenza di turno nell’Unione, nella seconda metà del 2011, la Polonia farà il possibile per accelerare il processo di integrazioni europee della Serbia e dell’intera regione dei Balcani occidentali, ha rilevato Sikorski. Lui ha altrettanto fatto sapere che ad ogni stato che desidera diventare un membro dell’Unione europea vengono poste determinate condizioni, e per la Serbia questa è la collaborazione con il Tribunale penale internazionale dell’Aja e il rafforzamento del regno dei diritti. Radoslaw Sikorski ha aggiunto che sarebbe molto contento se durante la presidenza di turno polacca nell’Unione iniziassero le trattative della Serbia sull’associazione all’Unione europea – leggi tutto

pdf

Share/Save

La Polonia e (il suo) est: (non solo) politica estera

Paolo Morawski — Sat, 17 Oct 2009 20:37:26 +0000

Jagiellończycy kontra piastowszczycy?
Marcin Wojciechowski, Gazeta Wyborcza 2009-10-15
Czy ocieplenie naszych stosunków z Moskwą nie odbywa się za cenę pogorszenia związków z Kijowem, spowolnienia aktywności na Białorusi i wycofania z Kaukazu? Witamy “jagiellończyków”! – tak były dyrektor Ośrodka Studiów Wschodnich Bartłomiej Sienkiewicz przywitał publicystkę Bogumiłę Berdychowską i mnie kilka dni temu przy wejściu na debatę o polskiej polityce zagranicznej w warszawskiej Fundacji Batorego. — VEDI: Zmiany w Europie i na świecie a polska polityka zagraniczna, 8 października 2009, Dyskusja z udziałem Radosława Sikorskiego (Minister Spraw Zagranicznych RP) oraz Marka A. Cichockiego (Centrum Europejskie Natolin), Romana Kuźniara (Instytut Stosunków Międzynarodowych, Uniwersytet Warszawski) i Bartłomieja Sienkiewicza. Debatę poprowadził Aleksander Smolar (prezes Fundacji im. Stefana Batorego).
Opublikowany półtora miesiąca temu w “Gazecie” artykuł szefa MSZ Radosława Sikorskiego, by kształtując polską politykę wschodnią, wreszcie “porzucić ideę jagiellonizmu”, wywołał żywą dyskusję, a nawet polemiki. Wzbudził pytania, co jest owym “jagiellonizmem” i czy rzeczywiście warto z nim się żegnać. Kazał się także zastanowić osobom interesującym się polityką wschodnią, czy są “jagiellończykami”, czy też nie. A jeśli nie, to kim?
Mirosław Czech pisał w “Gazecie”, że jeśli za “jagiellonizm” uznamy idee Jerzego Giedroycia i jego “Kultury” paryskiej o konieczności utrzymywania jak najlepszych stosunków z Ukrainą, Litwą i Białorusią, traktowania tych państw jak najbardziej podmiotowo, a przy tym szukania dróg normalizacji stosunków z Rosją, to chyba Sikorski przesadził albo wyraził się nieprecyzyjnie. Marszałek Sejmu Bronisław Komorowski zapewniał w “Gazecie”, że wspieranie ruchów demokratycznych na Białorusi oraz umacnianie demokracji i prozachodnich aspiracji Ukrainy nadal pozostaje priorytetem obecnych władz. Z kolei były premier Leszek Miller wzywał, by przewartościować ideę Giedroycia “nie ma niepodległej Polski bez niepodległej Ukrainy, bo dziś bezpieczeństwa Polski broni NATO i członkostwo w UE”, a nie sojusz z Kijowem. Zaś marszałek Senatu Bogdan Borusewicz stwierdził w wywiadzie dla “Gazety”: “Nie można poprawiać stosunków z jednym sąsiadem [Rosją] za cenę pogorszenia z innym [np. Ukrainą]“.
Dyskusja wywołana po tekście Sikorskiego w “Gazecie” była na tyle silna, że włączyły się w nią “Tygodnik Powszechny” i “Rzeczpospolita”, a podczas wspomnianej już debaty o polityce zagranicznej w Fundacji Batorego szef MSZ w zasadzie wyłącznie mówił o polityce wschodniej, pewne tezy swego artykułu łagodząc, a inne przedstawiając nieco ostrzej.
Sikorski stał się zmyć wrażenie, że jego tekst był zapowiedzią, czy też wręcz suchą konstatacją mniejszego zaangażowania Polski nad Dnieprem. Wyliczył chyba wszystko, co rząd PO zrobił w ciągu dwóch lat dla Ukrainy (zmniejszenie opłat wizowych, umowa o małym ruchu granicznym, ożywiony dialog polityczny, wsparcie w negocjowaniu przez Ukrainę umowy stowarzyszeniowej z UE), by odrzucić argument, że między Warszawą a Kijowem zapanował chłód, na co zwracają uwagę eksperci i komentatorzy.
Minister sporo mówił o polskiej aktywności na Białorusi (dialog z Łukaszenką, wciągnięcie Mińska do Partnerstwa Wschodniego, powstrzymanie represji wobec białoruskich Polaków), a nawet w Mołdawii, gdzie rzeczywiście Sikorski odegrał pozytywną rolę w czasie wyborów parlamentarnych latem, które doprowadziły w końcu do kompromisu między rządzącą od ośmiu lat Partią Komunistyczną i opozycją. Ta po kilku miesiącach klinczu w powtórzonych wyborach zdobyła większość. Sikorski mówił także o aktywności Polski w Gruzji, choć to raczej gest, bo w porównaniu z ogromnym zaangażowaniem (nie zawsze przemyślanym) PiS i prezydenta Kaczyńskiego polska dyplomacja jest na Kaukazie znacznie mniej aktywna.
Najwięcej emocji wzbudza kluczowe pytanie polskiej polityki wschodniej, czy ocieplenie stosunków z Moskwą nie odbywa się za cenę pogorszenia (odpuszczenia sobie) związków z Kijowem, spowolnienia aktywności na Białorusi i wycofania się z Kaukazu.
Argument Sikorskiego, że główną przyczyną osłabienia intensywności kontaktów z Ukrainą jest kryzys polityczny i gospodarczy nad Dnieprem oraz zbliżające się tam wybory prezydenckie, jest prawdziwy. Pytanie tylko, czy rząd i polska dyplomacja zrobili wszystko, by wykorzystać te możliwości, które są? Czy poza kontaktami politycznymi prowadzone są projekty kierowane do zwykłych ludzi, czy Polska robi coś, by nie tylko zaistnieć politycznie nad Dnieprem, ale realnie wesprzeć proeuropejską modernizację w tym kraj?
Moim zdaniem robi sporo, ale nie wszystko. Świadczy o tym choćby podział przyznawanych przez MSZ środków pomocowych na 2010 r., z których większość przeznaczymy dla Afganistanu, 40 mln złotych dla Białorusi, a tylko 14 mln dla Ukrainy. Afganistan zostawmy, bo toczy się tam wojna z udziałem polskich żołnierzy. Ale biorąc pod uwagę, że Białoruś ma cztery razy mniej obywateli niż Ukraina, proporcje przyznania tak wielkiej pomocy dla Mińska są więcej niż dziwne.
Polska dyplomacja – mam nadzieję, że nie minister Sikorski – cierpi na wyraźny brak wiary, że chaos na Ukrainie kiedyś się skończy. Pytanie, jak wygląda dialog naszej dyplomacji z głównymi pretendentami do prezydentury nad Dnieprem: premier Julią Tymoszenko i byłym premierem Wiktorem Janukowyczem. Czy są gotowe warianty polskiej współpracy z każdym z nich, czy są szykowane scenariusze, czym ich skusić, by nie stali się mniej propolscy niż odchodzący prezydent Wiktor Juszczenko? Czy wreszcie ktoś spróbował poważnie wysondować, jakiej pomocy na forum UE oczekiwaliby od Polski główni kandydaci na fotel ukraińskiej głowy państwa w przyszłym roku? Może zresztą warto ich w jakiś sposób skusić do przyjazdu do Polski jeszcze przed wyborami, by nie tylko mogli zaprezentować się polskiej opinii publicznej, ale przede wszystkim przekonali się o życzliwości Warszawy, niezależnie od tego, kto zdobędzie władzę w Kijowie.
Mam wrażenie, że nikt w gmachu MSZ nie myśli w tych kategoriach. A przyjęta przez rząd PO-PSL formuła “dzielimy się z Ukrainą naszym doświadczeniem europejskim” to znakomity pretekst, by nie robić innych ponadstandardowych rzeczy, za pomocą których buduje się stosunki dwustronne z partnerem, na którym nam zależy.
Inaczej odbywało się to w latach 90., zwłaszcza w czasie prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego. To prawda, że stosunki polsko-ukraińskie opierały się wtedy głównie na przyjaźni Kwaśniewskiego z Leonidem Kuczmą, ale dała ona duży impuls, by stały się one żywe na niemal wszystkich szczeblach. Przede wszystkim społeczeństwa obydwu krajów dostawały od swych przywódców wyraźny sygnał, że Polska i Ukraina są dla siebie ważne. Dziś – mam wrażenie – jest to powtarzane rytualnie i bez wiary w prawdziwość tych słów. A nawet, jeśli mówią to Wiktor Juszczenko i Lech Kaczyński, to ze względu na niską popularność obu polityków ich słowa na nikim nie robią wrażenia.
Jeden z dyplomatów kształtujących obecnie polską politykę wschodnią z lekceważeniem a zarazem lubością nazywa dawny styl Kwaśniewskiego wobec Ukrainy “polityczną przybyszewszczyzną” (picie wódki, bratanie się, używanie symboli). Ale taki styl przyniósł konkretne korzyści w trakcie europejskiej mediacji podczas pomarańczowej rewolucji. Zgadzam się, że ukraińscy politycy pewnie dogadaliby się pięć lat temu sami, ale udział Polski przyspieszył ten proces, a na pewno wzmocnił nasze notowania zarówno nad Dnieprem, jak i w Brukseli oraz sprawił, że Moskwa zaczęła poważnie (może nawet na wyrost) oceniać pozycję Polski w regionie. Dlatego nie rozumiem, czemu schładzając kontakty z Ukrainą, unikając w nich wymiaru osobisto-symbolicznego, pozbywamy się atutu, który kiedyś może się przydać. Polityka zagraniczna powinna się przecież opierać na długofalowej strategii.
Przywołany przez Sikorskiego “jagiellonizm” nie powinien być dziś pojmowany prymitywnie, czyli dokładnie tak jak w latach 30. Wtedy część elit uznała, że “jagiellonizm” to międzynarodowa misja Polski polegająca na współpracy z tymi państwami i narodami, z którymi wiązała nas przeszłość oraz wspólne niebezpieczeństwo. Nietrudno zgadnąć, że było to wymierzone przeciwko sowieckiej Rosji, tak samo jak polityka prometejska piłsudczyków, czyli działania na rzecz rozbicia ZSRR poprzez wspieranie aspiracji narodów zamieszkujących imperium.
Mam wrażenie, że mimo upływu ponad 70 lat niektórzy politycy PiS i z otoczenia prezydenta Lecha Kaczyńskiego nadal uważają, że obie koncepcje są aktualne i nic się na świecie nie zmieniło. Otóż, powiedzmy sobie jasno, że cel prometejczyków osiągnięto już w 1991 r., i to pokojowo, rękami samych Rosjan i innych narodów b. ZSRR.
Zresztą sam Jerzy Giedroyc, w latach 30. gorliwy wyznawca jagiellonizmu i prometeizmu, w latach 90. zastrzegał, że normalizacja i historyczne pojednanie Polaków i Rosjan jest celem równie ważnym, jak wspieranie mniejszych narodów między Polską a Rosją. Problem w tym, że każdy bierze z Giedroycia i “Kultury” paryskiej to, co mu akurat w danej chwili pasuje. Dlatego podział na “jagiellończyków” i “niejagellończyków” (jak ich w ogóle nazwać, “piastowszczyków”?) wydaje mi się zupełnie nietrafny.
Polska potrzebuje jednej i aktywnej polityki wschodniej złożonej z dwóch pozornie tylko sprzecznych ze sobą nurtów: niesłabnącej obecności na Ukrainie, Białorusi, Mołdawii oraz w innych krajach objętych Partnerstwem Wschodnim, ale także w Kazachstanie oraz starań o jak najlepsze, normalne, równoprawne stosunki z Rosją.
———-
Fundacja Batorego od kilku lat organizuje spotkania poświęcone priorytetom polskiej polityki zagranicznej z udziałem urzędującego ministra spraw zagranicznych. Zapisy wcześniejszych spotkań można znaleźć na naszej stronie www: Polska w świecie – wyzwania, dokonania, zagrożenia (2003) [PDF 233 KB], Polska polityka zagraniczna: kontynuacja czy zerwanie? (2004) [PDF 402 KB], Ciągłość i zmiana w polityce zagranicznej RP (2005) [PDF 458 KB], Polska i świat (2007) [PDF 574 KB].

pdf

Share/Save